دلارام علی

CURRICULUM VITAE

paiam — Mon, 05 Nov 2007 21:15:34 +0000

Delaram Ali17, Salur st.,Tavakolli st., Darbandi st., Tajrish Square, Tehran, IranTel: 0098-21-22 70 8385 Cell phone: 0932 922 15 16e-mail: delaram_ali_mail@yahoo.comPersonal DataDate of birth: 11 February 1984Place of birth: Tehranresidence : Iran Marital Status: marriedWork experienceSeptember 2005 to Present – Cultural Centre for Child Labour- TehranDirector of Social Work UnitAs the Director of Social Work Unit I have been in charge of different consultations and also facilitating and training workshops for women and children potential for any social abuse. The details are as follows: · Individual and Group Consultations: giving consultations to women and children potential for any social abuse and working on their rehabilitation. These consultations are in two forms of: private and in groups. It should be noted that the unit will interfere in the crisis if required. · Training and facilitating workshops for women: the workshops which were targeting women who are affected by abuse or potential for it: life skills , violence against women , gender issues, sexual health and sexual behaviour· Training and facilitating workshops for Children : the workshops which were targeting children who are affected by any abuse or potential for it : life skills , Children Right Convention studies for Children

September 2006 to Present – Inter-Disciplinary study institute (IDSI) –Tehran

Project Director and Specialist

IDSI is an inter-disciplinary study institute which is based on training and research. As an active member of the training unit I prepare proposals as well as analyzing the prepared proposals by others. Also I’m involved in evaluation of the workshops held by the institute. I am also in charge of facilitating some of the workshops held by IDSI. Currently I’m the project director of a workshop on Disaster Interdisciplinary Studies which is in the process of negotiations with OCHA. I have also undertook the tasks below at IDSI:· Member of the executive team and facilitator of a workshop on “ AIDS Inter Disciplinary Studies “ in cooperation with UNFPA · Specialist of a workshop named “ Stop Violence’s Against Women “· Member of the executive team of a study course on “ Human Rights Anthropology” in accompany with Human Rights Section of UNESCO and Shahid Beheshty University

June 2003 – September 2004 – International Blue Crescent (IBC) – Bam

Rehabilitation Specialist

The project that I was involved in was one of the numerous projects that IBC was conducting in Bam after the disastrous earth quake which occurred in January 2002. During the project our group was giving services to people in one of the poorest regions of Bam, by the help of the people themselves. These services included: giving public health services, establishment of a kindergarten and a working place for dressmakers.

September 2003 – May 2004 – Iran Alzheimer Association – Tehran

Social Worker

As an intern I used to be in charge of giving consultations to the families of the members of Alzheimer Association. These consultations were taking place in private or in groups. September 2002 – May 2003 – Society for Protection of the Rights of Children (SPRC) – TehranSocial Worker for Shoush Project Giving private consultations as well as group works with children. The social work unit was also involved in giving services on health care support. July 2002 – October 2002 – Society for the Protection of the Socially Disadvantage Individuals (SPASDI) Organizer of SPASDI Photo Exhibition on “Social Disadvantages” World AIDS Day 2005 – TehranOrganizer of the first public gathering of 11 Iranian NGO’s in Tehran for the World AIDS Day. The gathering was targeting the knowledge sharing on HIV Aids. Additionally from the year 2002 I have been actively writing and giving social articles for different sites and papers such as Naqd-e Noe Magazine. Naqd-e Noe is one of front runner socio- economical & political magazines in Iran. Education

September 2002 – February 2006

Allameh Tabatabaie University – Department of Social Studies

From the time I entered university I have been considered as an active student. Being involved in student movements as well as cooperating with different magazines published in Allameh University and Tehran University. Also being an organizer of seminars. It should be noted that my thesis was on “Civil Society’s Approach towards Child Labour” which obtained an A+. Besides the academic studies I have also participated in workshops and seminars which are as follows:
January 2007 – Tehran Work shop: Training of the Trainers (TOT) – UNICEF January 2006 – Tehran Work shop: Committee on the Elimination of Discrimination against Women (CEDAW) – UNICEF October 2006 – Tunisia Seminar : Convention of the Children’s Rights after 15 years in the Middle East and North Africa: Perspective and Achievements Foreign languagesPersian: mother tongueEnglish: good (spoken and written) Other information· Computer skills: comprehensive knowledge of the internet and MS Office applications including Word, Power Point.· Interests: reading, cinema, music · Reference available upon request:Mansurian, Hani ; 019143730507 ; MA student in COLOMBIA UniversityPanahi, Maryam ; 09122850861 ; Head of Cultural Centre for Child Labour in TehranDr. Samadi rad, Anvar ; 09123380013 ; ALLAME TABATABAEI UniversityMadani ghahfarokhi, Saeid ; 09121598234 ; University of Social Welfare and RehabilitationMansurian, Khosro ; 02166921372 ; Head of SPASDINaser Ghaderi, Amir ; 09122126213 ; UNICEFArshad, Leila ; 02122050861; Social Worker of SPRCShekarloo, Mahsa ; 09123867780 ; UNICEFRoshanfekr, Payam ; 09122574197 ; IDSI Oprisham, Anna ; IBC office in Turkey

petition for delaram ali

paiam — Thu, 26 Jul 2007 19:23:41 +0000

MEYDAAN

If you wish to take action against persecution and prosecution of women’s rights defenders in Iran ,including Delaram Ali, please sign the following petition.
http://www.meydaan.com/English/petition.aspx?cid=52&pid=12

Subject:
Petition to End Persecution and Prosecution of Women’s Rights Defenders in Iran

Petition: To: President Mahmoud Ahmadinejad
Head of Judiciary, Mr. Mahmoud ShahroudiWomen’s rights defenders in Iran are experiencing unprecedented repression by the government. The right to have peaceful gatherings – guaranteed by the Constitution – has been practically denied to women. Those who have participated in peaceful gatherings in order to object to discriminatory laws against women have become the subjects of persecution, charged with threatening “national security”, summoned to the court, prosecuted, tried, and received prison sentences. During the past two months, 33 women’s rights defenders have been arrested and detained in Tehran. Zeinab Peyghambarzadeh, one of the 33 women, was arrested on May 7, 2007, and immediately taken to Evin prison for not having been able to have the funds for a substantial bail. Two more women have been arrested again after their initial release from temporary detention. Two activists who spent 16 days in solitary confinement were released on substantial bail (200 and 250 million Tomans). Six of the eight women’s rights defenders, who were summoned for participating a peaceful gathering on June 12, 2006, have received prison sentences ranging from 2 to 4 years. Scores of women activists have been summoned to court, some more than once, for intelligence interrogations.In Tehran, the offices of three non-governmental organizations whose activities were related to the promotion of women’s rights have been searched and sealed. Consequently, the activities of these three NGOs have ceased. We are writing to you to express our dismay regarding the recent repression of women’s rights defenders in Iran. We respectfully ask your Excellencies to please:1. Acknowledge the rights of women to lawfully object to the discriminatory laws in Iran;
2. Acknowledge their right to have peaceful gatherings;
3. Put an immediate stop to the persecution and prosecution of women’s rights defenders and, inter alia, close their cases in the courts;
4. Immediately and unconditionally release Zeinab Peyghambarzadeh;
5. Annul all the issued verdicts and imprisonment sentences for women’s rights defenders;
6. Allow the three NGO’s to resume their operations and unfreeze their bank accounts.Respectfully,

مصاحبه ادوار نیوز با دلارام

paiam — Sun, 22 Jul 2007 09:01:22 +0000

“جنبش زنان اکنون در حال پيشرفت است، بدنه خود را مي‌سازد و مطالبات خود را به صورت جدي دنبال مي‌کند و به موازات آن نيز شاهد حکم‌هاي زندان، تعليق و بازداشت‌هاي مداوم هستيم که نشان‌دهنده وجود يک نوع تفکر مردسالارانه قدرتمند در نظام حكومتي است. جنبش زنان ايران سعي در برهم زدن اين ساختاردارد وبه همين دليل هم شاهد آن هستيم كه با وجود سياسي نبودن اين جنبش، تفكر حاكم آن را بر نمي تابد و با آن برخورد مي كند.”

”من از اين جا اعلام مي كنم كه اين اخبار حاصل خيال پردازي برخي رسانه هاي خارج از كشور ست و من هرگز قصد پناهندگي به كشورهاي ديگر را نداشته و ندارم.”

افتخارمي كنم كه قرار است هزينه راهي كه انتخاب كرده ام را بپردازم - اکنون تو فقط براي شرکت در تجمع زنان در ميدان هفت تير و فعاليت‌هايت در راستاي پيگيري مطالبات جنبش زنان مساوي‌طلب ايراني در راه زندان هستي و بدون شک تحمل دو سال و 10 ماه حبس براي دانشجويي که اهداف بلندي در سر دارد سخت است.آيا واقعا به نتيجه اين تلاش‌ها و مبارزات اميدوار هستي؟ - به نظر من هر چه زمان مي‌گذرد تمامي جنبش‌ها اجتماعي ايران به ويژه جنبش زنان گامي به جلو بر مي‌دارند. به اين معنا که اعضاي آنها ياد مي‌گيرند که چگونه مطالبات خود را ساماندهي و پيگيري کنند. هر روزي که مي‌گذرد ما مي‌توانيم شيوه جديدتري را براي رسيدن به هدف و مطالبات خويش بيابيم، چرا که هرچه فضاي اجتماعي سياسي جامعه تنگ‌تر و بسته‌تر شود، به همان ميزان نوآوري هم افزايش پيدا مي‌کند و اکنون شاهد چنين روندي در جنبش زنان و ساير جنبش‌ها هستيم. بايد بگويم که من به آينده جنبش‌هاي اجتماعي و مبارزات مدني مردم ايران بسيار اميدوارم به خصوص جنبش زنان که به گونه‌اي قوي حرکت مي‌کند، بدنه خود را مي‌سازد و با وجود برخورد و سرکوب‌هاي شديد به حاشيه رانده نمي‌شود. - وضعيت کلي و کنوني جنبش زنان مساوي‌طلب ايران را چگونه ارزيابي مي کني و با توجه به اين‌که اين جنبش سياسي نيست، چنين احکام سنگيني براي زنان را ناشي از چه مي‌داني؟ - جنبش زنان اکنون در حال پيشرفت است، بدنه خود را مي‌سازد و مطالبات خود را به صورت جدي دنبال مي‌کند و به موازات آن نيز شاهد حکم‌هاي زندان، تعليق و بازداشت‌هاي مداوم هستيم که نشان‌دهنده وجود يک نوع تفکر مردسالارانه قدرتمند در نظام حكومتي است. جنبش زنان ايران سعي در برهم زدن اين ساختاردارد وبه همين دليل هم شاهد آن هستيم كه با وجود سياسي نبودن اين جنبش، تفكر حاكم آن را بر نمي تابد و با آن برخورد مي كند. از سوي ديگر به نظر من اين برخوردها نشان مي دهد كه آستانه تحمل نسبت به هر حركتي پايين آمده است و به حدي رسيده كه حتي مدني ترين و مسالمت آميز ترين اعتراضات مثل تجمع و جمع كردن امضا را هم تحمل نمي كند. - تو اكنون يكي از سنگين ترين حكم را از سوي دادگاه انقلاب دريافت كرده اي. فكر مي كني كه چرا اين حكم را به تو داده اند؟ آيا انتشار عكسي از تو در ميدان هفت تير و يا فعاليت هاي دانشگاهي در اين حكم تاثيري داشته است؟ - يقينا اين مسئله بي تاثير نبوده است. چرا كه يكي از موارد اتهامي من تبليغ عليه نظام ذكر شده و اين اتهام به هيچ يك از زنان دستگير شده در 22 خرداد ماه نسبت داده نشده است و اگر در آنجا حركتي مثل سرود خواندن يا شعار دادن انجام شد، همه با هم اين كارها را كردند و ممكن است آن عكس را مصداق تبليغ عليه نظام دانسته باشند. در تجمع ميدان هفت تير 77 نفر از زنان بازداشت شدند و تنها پرونده 8 نفر از آنان به دادگاه رسيد كه اين 8 نفر از پيش فعال اجتماعي بودند و اين موضوع نشان مي دهد كه دادگاه نسبت به ما پيش زمينه ذهني داشته است. البته تنها اين عكس يا فعاليت دانشگاهي را نمي توان عامل صد در صدي اين حكم دانست. به نظر من اكنون بازداشت گسترده دانشجويان، سنديكاليست ها و اعضاي كمپين تغيير قوانين تبعيض آميز عليه زنان نشان دهنده آن است كه سطح برخوردها به يك باره چندين پله بالا آمده و اين موضوع زنگ خطري براي فعالين سياسي اجتماعي محسوب مي شود چرا كه شكل برخوردها تغيير پيدا كرده و بايد ديد كه از اين پس چه احكامي صادر خواهد شد. - تو يكي از اعضاي كمپين تغيير قوانين تبعيض آميز عليه زنان هستي. به نظر تو رابطه جنبش زنان با انديشه هاي اصلاح طلبي چيست و جنبش زنان تا چه حد از روشنفكران و نخبگان تاثير مي پذيرد؟ - به نظرم نمي توان در يك سوال و در يك مصاحبه به آن پاسخ داد اما توضيح كوتاهي كه مي توانم بدهم اين است كه، جنبش زنان در يك فضاي خلاء فعاليت نمي كند و مطمئنا از ساير جنبش ها و تشكل ها تاثير مي گيرد اما از طرف ديگر رويه اي مستقل در پيش دارد و از هيچ جا تغذيه نمي شود. يعني براي مطالباتش هزينه پرداخت كرده و به تنهايي خواسته هاي خود را پيگيري مي كند. - دو سال و ده ماه حبس و ده ضربه شلاق براي يك دختر 23 ساله فعال اجتماعي بايد سنگين باشد. از اين كه براي اين اتهام به زندان مي روي چه احساسي داري؟ آيا از زندان نمي ترسي يا پشيمان نيستي؟ - من يك قهرمان نيستم كه بگويم نمي ترسم يا برايم مهم نيست. من هم مثل همه دوست دارم راحت و آزاد زندگي كنم. دوست دارم آزادانه فعاليت كنم اما راهي كه انتخاب كرده ام راه پر هزينه اي است. افتخارمي كنم كه قرار است هزينه راهي كه انتخاب كرده ام را بپردازم. هنگامي كه من اين حكم را خواندم، احساس كردم كه در همه جاي آن سعي شده بود كه با استفاده از كلماتي مثل بزهكار و دادن حكم 10 ضربه شلاق تحقيرم كنند. حكم شلاق براي من بسيار سنگين تر از دو سال و ده ماه حبس است و حس مي كنم كه آنان تنها براي تحقير من اين 10 ضربه شلاق را داده اند و اين حكم به نظرم بي احترامي بزرگي به همه فعالين اجتماعي است. - شايد تو بتواني با اين حكم اندك اندك كنار بيايي.اما پدر و مادر و خانواده ات چگونه با اين شرايط برخورد كرده اند؟ هنگامي كه از اين حكم با خبر شدند عكس العمل آنان چه بود؟ - قاضي دادگاه در روز محاكمه به من گفت كه به پدر و مادرت بگو پيش من بيايند تا با آنان صحبت كنم و من پاسخ دادم كه مگر من دانش آموز هستم و شما مدير مدرسه كه والدينم را بياورم! اما قاضي اصرار داشت كه با پدرم صحبت كند و معتقد بود كه آنان بايد بدانند كه چه بر سر دخترشان مي خواهد بيايد. به هر حال پدر من نرفت و من نيز اين چكم سنگين را دريافت كردم. اكنون نيز آنان طبيعتا بيش از هر كس ديگري نگرانند و دغدغه دارند. آنان با ديدن حكم من شوكه شدند چرا كه انتظار حكمي مانند احكام سايرين را داشتند. در روزهاي نخستين، پدر و مادرم اعتقاد داشتند كه بايد راهي كه كمترين هزينه را دارد انتخاب كرد، اما پس از گذشت چند روز و آرام شدن فضاي ملتهب، آنان به اين نتيجه رسيده اند كه من جرمي مرتكب نشده ام و قطعا من از حمايت بي دريغ پدر و مادرم برخوردار هستم. - برخي از رسانه هاي خارج از كشور خبري را مبني بر حضور تو در برخي كشورهاي اروپايي و آسيايي و همچنين اشتياقت به پناهندگي منتشر كردند آيا اين اخبار صحت دارد؟ - متاسفانه برخي از رسانه هاي خارج از كشور روي اين موضوع مانور دادند و گفتند كه من در دبي يا كشورهاي ديگر ديده شده ام كه تقاضاي پناهندگي كنم. من هنگامي كه اين اخبار را از جانب اين افراد كه با انديشه شان آشنا نيستم و آنان نيز با انديشه من آشنا نيستند، مي شنوم بسيار ناراحت مي شوم و البته براي رسانه اي كه بدون تحقيق و شناخت از من مطالب دروغ منتشر مي كند و با اين كار باعث نگراني دو چندان خانواده ام مي شود و من از اين جا اعلام مي كنم كه اين اخبار حاصل خيال پردازي برخي رسانه هاي خارج از كشور ست و من هرگز قصد پناهندگي به كشورهاي ديگر را نداشته و ندارم. - اين موضوع روشن است كه تو قصد پناهندگي نداشته اي اما برخي اخبار حكايت از حضور تو در هند براي ادامه تحصيل بود. با مجود آن كه وكلايت از احتمال صدور حكم سنگين سخن گفته بودند، و علي رغم اين كه وثيقه تو براي آزادي تنها يك تعهد نامه و قول شرف بود، چرا به ايران برگشتي؟ - درآن زمان عليرغم وجود پرونده و احتمال صدور حكم براي ادامه تحصيل به هند رفتم، اما بدون اين كه به افراد ساكن در خارج كشور توهين كنم، بايد بگويم كه از لحاظ شخصي نمي توانم به كشور ديگري سفر كنم و در آن جا ساكن شوم. شايد به نوعي دچار بحران هويت مي شوم و اين احساس به من دست مي داد كه خارج از گود هستم. البته خارج از كشور مي توان فعاليت داشت، اما من نمي توانم در كشور ديگري فعال باشم. http://www.advarnews.us/humanright/5401.aspx

براي دلارام كه خاله دلارام سياه خانه است. مزدک دانشور

paiam — Sat, 21 Jul 2007 19:30:47 +0000

به صفحه پر نور خيره شده ام و خبر را مي خوانم. عكسي كوچك براي خبر تيتر كرده اند با روسري سرخ و در حال سخنراني؛ كه تكان مي خورم.

به صفحه پر نور خيره شده ام و خبر را مي خوانم. عكسي كوچك براي خبر تيتر كرده اند با روسري سرخ و در حال سخنراني؛ كه تكان مي خورم. پرده اولقطار به درون شب نقب مي زند و با تكان هايش خلسه اي خواب آلود را به كوپه مي پاشد. او در حال مشاعره با يكي ديگر از بچه هاست. قرار است كه هر كدام كه ترانه اي لوس آنجلسي را بخوانند و طرف مقابل آنرا نشنيده باشد، برنده شود كه رشته اش گويي تا آخر شب دراز مي شود. هر چه اخم كرده ام و بي توجه نشان داده ام بازي مبتذل شان را تمام نكرده اند كه راهرو را به ماندن در آن فضا ترجيح مي دهم و چشم هايم را به جستجوي شب پرنور كوير به پنجره مي دوزم. براي من سفر و قطار، دوستانه، بي معنا است. هر جا كه مي خواهيم برويم انگار كه سوار قطار سنت پطرزبورگ شده ام و ملوانان بالتيك، سرود قايقرانان رود ولگا را با صداي بم و مردانه مي خوانند. آوانتي. جوانان كومسومول به ساختن جهاني نو بر مي آيند و با قطار به دل سيبري بي كرانه نقب مي زنند. فقط بحث و سياست مجاز است. ما به بم مي رويم ولي به اندازه كافي بچه ها جدي نيستند. از كوپه صداي خنده مي آيد… بم ويرانه اي بر ويرانه هاست. 2 سالي از زلزله گذشته اما تنها چيزي كه به سرعت بازسازي مي شود جنوب لبنان است! راهنماييمان را او به عهده گرفته به اعماق سياه وطنم، به جايي كه كسي پا نمي گذارد. به سياه خانه: معجوني از گرد و افيون، فحشا و زخم و درد. با همه آشناست، انگار نه انگار كه دختر است و آنجا خاك سفيد بم. به خانواده ها سر مي زند و با كودكان به بازي مشغول مي شود، همه شان سياه چرده اند و چرك مرد، كه بغلشان مي كند و مي بوسدشان. زخم و سالك روي لب تعداديشان خود نمايي مي كند. بوسه را از آنان دريغ نمي كند. صورتشان را مي چسباند به صورتش و مادرانه با اسم هاي خودماني صدايشان مي كند. سفري كه با موتورسيكلت آغاز شده است در ميانه به خانه اي آشنا مي رسد و آنجا دختران صاحبخانه دل به دو ماجراجو مي بندند و الخ و من شرمزده مي شوم كه اسطوره هايم چنين انساني عمل مي كنند. اما سفري از درون به بيرون وقتي تكميل مي شود كه رودخانه را با نفس تنگي همشيگي طي مي كند تا شب تولدش را با بوسه بر جذاميان جشن بگيرد. تولدي ديگر را. تا پا در راهي بگذارد كه به تمامي انساني است. در آستانه تغيير در آستانه گذار.از دوزخ كه بيرون مي آييم هنوز سرفه مي كند. يادگار چندين ماه تنفس غبار زلزله و با خنده از ماجراهايي كه در روزهايي كه در زلزله داشته مي گويد و ما را مي خنداند و دوباره صورتش را شادماني پوشانده است. انگار كه بر درد فايق آمده است. زشتي را به مهار آورده نه چون قديسان كافورينه به كف كه چون انساني به تمام معنا انسان با همه ضعف ها و قهرماني هايش…. پرده دومبراي شناخت جنبش چريكي نمي توان حاشيه نشنان شهري را ناديده گرفت. كه دوربيني برداشتم و راهنمايي جستم كه تمامي راه هاي بن بست جنوب شهر تهران را بشناسد. به دنبالش مي روم كه تا اعماق سياه خانه ما را با خود برده است و به سلامت بازگردانده. اين همه فقر اين همه درد كه جز اندكي توان ثبتش را ندارم. قلبم مي فشرد. اينجا كجاست كه ما آمده ايم؟ اينجا فقط كمي از خيابان اصلي با همه همهمه ماشين هايش دور است. اما انگار زمين دهن باز كرده و شراره هاي دوزخ لهيب مي كشد به آن همه خوش خيالي توده گردي من. و زخم مي زند به روح كساني كه جانشان را به ميان گذاشته اند. اينجا هم كودكان آشناي نزديكي دارند. به استقبالش مي آيند و من سفر مي كنم به كوچه هاي پيچ در پيچ برج البراجنه و جاي جاي لته هاي گلوله را با نگاهم مي بوسم؛ كه به ميدانگاهي مي رسيم و كودكان مشغول بازيند و همراهم مي گويد كه اكثراً يتيم اند. بر تن يكيشان لباسي با نقش چگوارا است. از آن همه راه دور انگار آشنايي يافته باشم تمام جيب هايم را مي بخشم و سبك بال از آن همه دايره پر تكرار بيرون مي زنم كه بر سر در خانه اي نيمه خرابه اعلان خانه كودك فلسطينيان را مي بينم و آرزو مي كنم اين آشناي پرسه گردي هاي حاشيه تهران كاش به اينجا هم سري بزند. چفيه اي سرخ برايش به سوغات مي برم. كبوتر بازي كبوترهايش را رها مي كند به امان آسمان بيروت و رها مي شوم در آفتابي كه به تمامي خاور ميانه يكسان مي تابد و چه بي رحم. پرده سومخبر را مي خوانم و تكرار مي كنم براي خودم كه ثبت بشود از زبانم و بر گوش هايم بنشيند: دو سال و 10 ماه حبس و 10 ضربه شلاق … شلاق بر گرده ام تير مي كشد و كودكان چشم انتظار سياه خانه رژه مي روند در برابر چشم هاي مه آلودم كه سرفه هايش شروع مي شود خاك زلزله را خلط مي كند و آه مي كشد. شلاق شيار مي كشد بر پوستم و داغ مي شوم. بچه هاي چشم انتظار خانه كودك گريه مي كنند و ديگر او نيست كه دلداريشان بدهد به بازيشان بگيرد محبت نثارشان كند صورتش را بچسباند به صورت پر از زخم زرد و سالك و تب خال. صداي گريه مي آيد. بوي تب از روي شب بخار مي كشد. كسي حرفي مي زند و ناگهان كودكي كبوتران به بند را آزاد مي كند و كبوتران جلد اوج مي گيرند و سيد توي حياط كلانتري شاد مي شود از آن همه رهايي… اشك به چشم هايم نم مي بخشد و كودكان درد سرزمينم نيز…مزدك دانشور

Delaram Ali in Wikipedia, the free encyclopedia

paiam — Tue, 17 Jul 2007 23:09:39 +0000

http://en.wikipedia.org/wiki/Delaram_Ali

نوشته های دلارام:روایتی از اعتیاد زنان

paiam — Sun, 15 Jul 2007 23:49:17 +0000

نگاهی به ریشه‌های اعتیاد زنان نشان می‌دهد که یکی از دلایل عمده‌ي روی آوردن زنان به اعتیاد٬ خشونت است.در بررسی‌های انجام شده انواع خشونت شامل خشونت‌های روانی، جسمی، جنسی، مالی و … از عوامل بسترساز اعتیاد زنان عنوان شده است.

نوشته‌ي زیر روایتی است از زندگی دختری ۱۳ ساله که خشونت یکی از دلایل اصلی در گرایش وی به مواد مخدر بوده‌است.

۱۳ ساله بود و خشن. از در که وارد می‌شد فحش بود و ناسزا و صدای شکستن شیشه‌هایی که قرار بود دست‌های ظریف دخترانه‌اش را بشکافند تا خونی بریزد که گویا آرامش می‌کرد. همه می‌ترسیدند، از اطرافش کنار می‌رفتند و تنهایش می‌گذاشتند با قدرتی که از ریختن خونش نصیبش شده‌بود.

می‌گفتند کوچک‌تر که بوده در پارک محل زندگیشان مورد تجاوز قرار گرفته و از آن پس این‌گونه تلخ و خشن شده‌است.

روسری‌اش را تا رستن‌گاه موهایش جلو مي‌آورد. پدرش موهایش را از ته چیده‌بود تا شاید مانعی باشد برای بیرون رفتنش از خانه٬ اما افاقه نکرده‌بود.

از تمام آدم‌ها بی‌زار بود و کوله‌بارش پر بود از ناسزاهایی که مثل جیره‌ي روزانه حواله‌ي ما و اطرافیانش می‌کرد.

پدرش افغانی بود و می‌گفت که چشم‌ها و دست راستش را در جنگ‌های مختلف از دست داده‌است.

سال‌ها جنگیده‌بود، گاهی برای طالبان و گاهی علیه طالبان. آن‌چه امروز برایش مانده‌بود، چشم‌هایی بود که نمی‌دید و دست‌هایی که نه می‌توانست نان‌آور خانه‌اش باشد و نه دستی برای کشیدن بر سر دختر ۱۳ ساله‌اش که این روزها بدجور تلخ شده‌بود. گویا این دست‌ها فقط قرار بود جان آدم‌ها را بگیرند. گاهی در جنگ و گاهی ذره ذره در خانه.

آن روز صبح از در که وارد شد حال خوشی نداشت. لحنش آنقدر می‌گزید که تمام قلبت را می‌سوزاند.

مثل هر روز شروع کرد به ناسزا گفتن و مثل هر روز شیشه‌ای شکست تا دست‌هایش را بشکافد.اما این‌بار پیش از ریختن خونش از حال رفت.

به سمتش که رفتم، دست‌هایش یخ کرده‌بود و چهره‌ي سبزه‌اش سفید شده‌بود. لب‌هایش حتی تیرگی‌اش را از دست داده‌بود. هر چه صدایش کردیم به‌هوش نيامد. او را در آغوش کشیدیم و به سمت بیمارستانی رفتیم که شاید او را درمانی موقتی کنند، دردی را که می‌دانستیم برای ندا درمانی نداشت. جلوي در بیمارستان، نگاه نگران نگهبان به چشمانمان دوخته‌شد که می‌گفت: “دیشب آمده‌بود. می‌گفت که قرص خورده‌است، اما به خدا قسم ما این‌جا مسمومیت‌های دارویی را قبول نمی‌کنیم. از دیشب همین‌طور مانده‌است؟“

دست‌هایم می‌لرزیدند و لب‌هایم هم. گفتم:”دیشب آمده‌بود؟ قرص خورده‌بود؟“

سرش را به نشانه‌ي تایید تکان داد.

فقط آرام گفتم:” چه کرده‌اید با او؟“

مضطرب شد و گفت: “نمی‌توانستم راهش بدهم. به ما گفته‌اند که مسمومیت‌های دارویی را به بیمارستان لقمان معرفی کنیم، به خدا گفتم که می‌تواند به آن‌جا برود اما فقط ناسزا می‌گفت.”

یک لحظه فکر کردم ناسزا؟ هر چه گفته حتما سزا بوده‌است. مضطرب‌تر از قبل به سمت لقمان به راه افتادیم، هنوز بی‌حال روی دستم افتاده‌بود. وارد که شدیم مستقیم رفتیم به اتاقی که باید معده‌اش را شستشو می‌دادند. دکتر پرسید:”چه دارویی خورده؟” و من هاج‌وواج نگاهش کردم. زیر لب گفت:” به شما هم می‌شود گفت خانواده؟“

لوله‌ها را که رد کردند٬ شروع کرد به بالا آوردن. بالا می‌آورد، نه فقط قرص‌هایی را که خورده‌بود بل‌که همه‌ي آن‌چه که از این زندگی خورده بود و تحملش را نداشت و می‌خواست بالا بیاوردشان تا شاید رها شود.

پدرش که به بیمارستان رسید سراسیمه گفت:”به خدا من در خانه زنجیرش کردم تا از خانه بیرون نرود. من که چشمی ‌ندارم که دنبالش راه بیفتم و مراقبش باشم. اما همسایه‌ها می‌گویند معتاد شده. دیده‌اند که با پسری در پارک حشیش می‌کشد. با زنجیر خودش را به یخچال رسانده و قرص‌های مادرش را خورده‌است. دیشب دیدم که بالا می‌آورد، بازش کردم و او فرار کرد.”

هیچ نمی‌گفتم و تنها نگاهش می‌کردم که حقیقتا احساس می‌کند بهترین کار دنیا را کرده‌است. دلم می‌خواست می‌توانستم بالا بیاورم و یا شاید ناسزا بگویم یا …

یک ساعت گذشته‌بود و ندا بی‌حال روی تخت بود. بغلش کردم و به سمت خانه‌شان رفتیم. وقتی در خانه روی رخت‌خواب گذاشتمش دیدم که زنجیری از میله‌های پنجره آویزان است. نمی‌توانستم نفرت را از چشمانم بگیرم. رو به پدرش گفتم:”زنجیرش کردی؟” و او سری به نشانه‌ي تایید نشان داد. گفت:”می‌خواستم مراقبش باشم.”

داد زدم:”اگر یک بار دیگر، حتی یک بار دیگر بشنوم که این کار را کرده‌ای شکایت می‌کنم ندا را ازت می‌گیرند ( تهدیدم برایش بیشتر شبیه یک پیشنهاد اکازیون بود و این را خوب می‌دانستم. ادامه دادم) البته به همین‌جا ختم نمی‌شود. تو را می‌اندازند زندان.( هر چند که خوب می‌دانستم بلوف می‌زنم.)

در طول یک هفته ندا 4 بار دیگر اقدام به خودکشی کرد.فهمیده‌بود که اگر چند قرص بخورد تنها دچار تهوع می‌شود و این تنها راهی بود که راحت می‌شد از زنجیرهای دست و پایش.

پس از بارها مراجعه به بیمارستان لقمان سرانجام تصمیم گرفتیم که وی را به یک بیمارستان روانی ببریم که قطعا برايش جای بهتری بود. اما نپذیرفتندش. می‌گفتند باید یک دوره‌ي کامل دارویی را طی کند و اگر دارو جواب نداد بستری‌اش خواهند کرد و درخواست مصرف داروی به موقع از ندا چیزی بود شبیه درخواست دکتر شدن از یک کودک خیابانی. دور می‌نمود و بعید.

چند روز بعد ندا با یک ماشین الگانس پلیس نزد ما آمد. لبخند به لب داشت و حتی ناسزا هم نمی‌گفت. گفتند شب قبل او را با یک پسر در حالی‌که مقداری حشیش با خود داشته‌اند دستگیر کرده‌اند و او نشانی ما را داده‌است. به طرف ماشین که رفتم آرام گفت:”این‌طوری بهتر شد، خلاص شدم. فقط اگر می‌شود الناز را هم بیاور.” (الناز دوست صمیمی‌اش بود که او هم توسط پدر در خانه محبوس شده‌بود.)

سه ماهی را در کانون اصلاح و تربیت گذراند در حالی که کاملا آرام به نظر می‌رسید. لبخند می‌زد، نقاشی می‌کشید و با دیگران آرام گفتگو می‌کرد.1

بعد از سه ماه ندا آزاد شد، برگشت به همان خانه و خانواده و محله‌ای که کابوسش بود.

ندا فرار کرد و دیگر هرگز کسی او را ندید. پدرش می‌گفت کاش مرده‌باشد و من فکر می‌کردم کاش فراموش کرده‌باشد آن‌چه را که بر سرش آورده‌اند هر چند که می‌دانستم محال است.

اعتیاد ندا فرار کوتاهی بود از سرنوشتي که برایش رقم خورده‌بود و می‌پنداشت تغییری نیز نخواهد کرد. سر نوشتی که تنها از آن ندا نیست، شاید امروز از آن الناز نیز باشد و شاید از آن بسیاری دیگر که ندیده و نمی‌شناسمشان.

1. نه این‌که کانون جای خوبی بود٬ نه! ولی برای ندا از خانه‌ای که زنجیرش می‌کردند و از پارک‌هایی که در آن‌ها مورد تجاوز قرار گرفته‌بود امن‌تر بود.

پاسخی که فعالان مدنی از حکومت می‌گیرند :مصاحبه« دویچه وله» با دلارام علی

paiam — Wed, 11 Jul 2007 22:46:34 +0000

آیا خواست “آزادی” بزهکاری است؟

دلارام علی را به دو سال و‌۱۰ ماه حبس و ۱۰ ضربه شلاق محکوم کرده‌اند. او را “بزهکار” دانسته‌اند. جرم دلارام علی شرکت در تظاهرات مسالمت‌آمیز زنان در تاریخ ۲۲خرداد ۸۵ در میدان هفت‌تیر تهران است.

شکوفه منتظری

حکم ابلاغ شده

تهران، صبح دوشنبه ۱۱تیرماه، شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب: در پی احضار دلارام علی حکم دادگاه به او ابلاغ شد. بر اساس حکم رئیس دادگاه قاضی صلواتی، با استناد به مواد قانونی ۵۰۰، ۶۱۰ و ۶۱۸ دلارام علی به اتهام تبلیغ علیه نظام به ۶ماه حبس، به اتهام شرکت در یک تجمع به ۲سال حبس و به اتهام اخلال در نظم عمومی به چهار ماه حبس و ده ضربه شلاق محکوم شده است. در حکم صادر شده آمده است که بر طبق گزارش سازمان اطلاعات و امنیت استان تهران بزهکاری متهم” محرز” شده است

دلارام علی از فعالان جنبشهای زنان و دانشجویان است. او در تظاهرات مسالمت‌آمیز زنان در تاریخ ۲۲خرداد ۸۵ در میدان هفت‌تیر تهران شرکت داشته است، تظاهراتی با مضمون اعتراض به نقض حقوق زنان در قوانین جمهوری اسلامی.عکسی از دلارام علی در ارتباط با ۲۲ خرداد منتشر شده بود که او را در حالی نشان می‌داد ، که به زمین افتاده بود وبوسیله پلیس زن کتک میخود . به نظر می‌رسد که اانتشار این عکس در پرونده او تاثیرداشته‌است

انگیزه صدور احکام سنگین

حکم صادرشده در مورد دلارام علی شگفتی بسیاری به‌همراه داشته است.‌ فعالان حقوق زنان این حکم را اخطاری ازسوی حکومت برای تمامی فعالان اجتماعی ‌وسیاسی تلقی می‌کنند. پیشتر در موارد مشابه با استناد به همین مواد قانونی احکام متفاوتی از سوی قاضی صلواتی صادر شده است. دادن لقب بزهکار و حکم ۱۰ ضربه شلاق از موارد قابل توجه در این حکم است. این امر نشان از عدم تفکیک جرایم سیاسی از دیگر جرایم دارد. فعالان حقوق زنان می‌گویند که بزهکار دانستن کوشندگان برای رفع تبعیض در جامعه و صدور حکم شلاق برای آنان، پایین آوردن شأن اقدامات مدنی است.

نظر شیرین عبادی

شیرین عبادی وکیل خانم علی در گفتگو با سایت ” تغییر برای برابری” در برابر این حکم به شدت واکنش نشان داده است.او گفته است: « صدور چنین چنین حکم سنگینی برای دختر دانشجوی جوانی که تنها خواسته اش آن است که مانند یک انسان کامل در اجتماع و در قانون به حساب بیاید و تنها آرزویش آن است که همان حقوقی را که قانون برای برادرش می شناسد به او نیز اعطا کند بسیار باعث تعجب است دلارام و یا زنانی که در تجمع 22 خرداد 1385 و کمپین یک میلیون امضا شرکت کرده اند خواسته مدنی خود مبتنی بر رفع تبعیض از زنان را به مسالمت آمیز ترین شیوه بیان نموده اند اما در دادگاه متهم به اقدام علیه امنیت کشور شده اند و این باعث تاسف است. »خانم عبادی در جلسه دادگاه دلارام علی به دلیل سفر به خارج از کشور حضور نداشته است و هم اکنون به عنوان وکیل قصد دارد در مورد حکم صادرشده فرجام خواهی کند.

خواست زنان: رفع تبعیض • گفت‌وگو با دلارام علی

در مورد حکم صادر شده برای خانم دلارام علی با خود وی گفت‌وگوی زیر را انجام داده‌ایم

خانم علی شما به عنوان یکی از فعالین دانشجویی و زنان به تازگی حکمی در یافت کردید که باعث تحیر همه شده است. با توجه به این‌که اتهامات شما و مواد قانونی که حکم بر پایه آن است با دیگر دستگیر شده‌گان یکی است و حتی برگزارکنندگان هم چنین حکمی دریافت نکرده‌اند، این حکم را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ این حکم هزینه‌ی زیادی را بر من تحمیل می‌کند. من هم همچون وکلا همین قدر متوجه شدم که این حکم بیشتر شبیه یک زنگ خطر است برای دیگرفعالان جنبش زنان. هنوز پرونده‌های زیادی باز است که ممکن است به آنها نیز احکام سنگینی بدهند. نکته دیگرموارد اتهامی من است که همان سه موردی است که دیگران به آنها متهم بودند ولی از دوتای آن ( تبلیغ علیه نظام و اخلال در نظم عمومی) برائت گرفته‌آند. در حالی که در پرونده من آن دو مورد تبرئه نشدند و حکم گرفتند، که این به نظر متفاوت می‌رسد. چرا که من به تنهایی نمی‌توانستم علیه نظام تبلیغ کنم یا نظم عمومی را به خطر اندازم. این احکام در ذهن آدم تنها تداعی یک زنگ خطر است تا باور به واقعی بودن آن. زنگ خطری از جانب حکومت که می‌خواهد یادآوری کند که می‌تواند با چنین موضعی هم به پیش آید، تا بقیه حساب کار خودشان را بکنند.

در حکم شما بر اساس گزارش وزارت اطلاعات بزهکار خوانده شدید . از سویی دیگر هم حکم “شلاق ” دارید. در مورد واژه بزه‌کار در رابطه با جرایم مدنی و سیاسی چه فکر می‌کنید؟ در ضمن آیا حکم “شلاق ” در ارتباط با این بخش از اتهام شماست؟ نه، ۱۰ ضربه شلاق در ادامه‌ی اتهام ۴ماه حبس برای اخلال در نظم عمومی است. وقتی به یک فعال اجتماعی عنوان بزهکار می‌دهند، فعالیت او را در حد قاچاق مواد مخدر پایین می‌آورند. این نشان می‌دهد که حکم به‌شدت جنبه‌ی توهین آمیزدارد

فکر نمی‌کنید که انتشار عکس‌هایی از شما در ۲۲ خرداد در حال دستگیری و درگیری در صدور حکم موثر بوده است؟ با توجه به‌این‌که پیش از این هم چنین موردی در رابطه با پرونده احمد باطبی نقش زیادی بازی کرده بود؟ به احتمال زیاد این را به عنوان یکی از مصادیق تبلیغ علیه نظام در نظر گرفته‌اند. انتشار آن عکس‌ها سند دروغ نیروهای امنییتی بود که بعد از ماجرا اعلام کردند، هیچ برخورد بدی صورت نگرفته. در حالی که آن عکس‌ها از چیز دیگری شهادت می‌دادند.

• گفت‌وگو با کاوه مظفری برای این که با برداشت فعالان مدنی از حکمی که برای دلارام علی صادر شده، آشنا شویم، با کاوه مظفری، فعال دانشجویی و مدافع حقوق زنان گفت‌وگو کرده‌ایم:

آقای مظفری به عنوان یکی از فعالین کمپین حکم خانم علی را چگونهارزیابی می‌کنید؟ با توجه به اینکه حتی برگزارکننده‌ها هم چنین حکمی دریافت نکردند و در موارد قانونی مشابه احکام متفاوتی صادر شده است؟ این حکم به قدری عجیب و غیره‌منتظره بود که نمی‌شود به یک برداشت از آن اکتفا کرد. از طرفی گزینه استقلال قوه‌قضاییه مطرح می‌شود که با وجود صدور احکام متفاوت در موارد کاملا مشابه از سوی همین قاضی زیر سوال می‌رود. اما شاید با یک نگاه امنیتی ،که خیلی هم دور از واقع نیست ، مشخص باشد که سعی در بالا بردن هزینه در قسمت‌های مختلف جنبش است. و هشداری برای دیگران که حتی جلوی دوربین هم قرار نگیرند. این اعلام خطر فقط برای دلارام علی نبود ، بلکه به شکلی تمام جنبش را مخاطب قرار میدهد. بدترین بخش حکم “شلاق” آن است که یک فعال اجتماعی را مورد توهین قرار می‌دهد.

این حکم غیر قابل پیش بینی را چقدر با دور جدید سانسور در ارتباط می‌دانید؟ امکان سرکوب بسیار بالاست. حتی می‌شود از احتمال وجود یک سناریو در تابستان حرف زد ، که تمام فعالین زنان، دانشجویی و کمپین را مورد هدف قرار می‌دهد. اما از سوی دیگر از پاییز مبارزات انتخاباتی برای مجلس شروع می‌شود و شاید دستگاه آنقدر مایل به بالا بردن هزینه‌ها نباشد. اما اینکه طیفی در نهادهای امنیتی به این رویکرد نزدیک باشد کاملا قابل پیش‌بینی است. شکوفه منتظری

نوشته های دلارام: بم سالی که گذشت

paiam — Wed, 11 Jul 2007 22:31:06 +0000

وقتى نوروز 84 براى ديدن شهر و محله و مردمى که بيشتر از 4 ، 5 ماه باهاشون زندگى کرده بودم به بم رفتم، ديگه تعجب نمى کردم ، چشمم به ويرونه بودن شهر عادت داشت، مشامم به بوى فاضلاب کوچه ها و گوشم به صداى مويه هايى که از تموم چادرها و کانکس هاى شهر وقت و بى وقت مى شد شنيد. هنوز تو سياه خونه کسى تن به کار نمى داد و رابطه اى با ابزار توليد نداشت، هنوز برابرى در هيچ رو بين تموم مردم محله مى شد ديد ، هنوز پزشک معتاد، ترک اعتياد مى داد، هنوز ارگ قديم يه تل خاک بود و هنوز مردم تو کانکس ها و چادرهاى بدون دستشويى زندگى مى کردن. انگار گرد مرگ رو شهر پاشيده بودن، همه چيز همان طور دست نخورده باقى مونده بود، آنقدر دست نخورده که مرده ها خيالشون راحت باشه که چيز زيادى از دست ندادن، هنوز همه چيز شبيه بهار 83 بود…

بم: سالی که گذشت

دلارام على

حدوداى ساعت 10 شب بود که رسيديم با کلى خستگى و ترس از يه جاده يى که بهش مى گفتن جاده ترانزيت مواد مخدر، قصه اش يه کم طولانيه ولى شايد خالى از لطف هم نباشد. ما در حقيقت صبح اون روز به بم پرواز داشتيم ولى تو فرودگاه، مأمورين هميشه بيدار وقتى من و دوست همکارم که يک پسر بود رو ديدن به فکر افتادن که نکنه ما داريم با هم فرار مى کنيم ؟ و دقيقا تو همون لحظه بود که احساس کردن بايد جلوى اين گناه کبيره رو بگيرن، ما رو بردن تو دفتر حراست فرودگاه و بعد از کلى سئوال و جواب زنگ زدن به خانوده هامون فهميدن که اشتباه کردن، ولى خوب دير شده بود و ما از پرواز جامونده بوديم.

چاره اى نبود، براى رفتن به بم سه تا ره بيشتر وجود نداشت، يکى پرواز مستقيم به بم که خوب ما از دستش داده بوديم، يکى پرواز به کرمان و بعد سفر زمينى به بم که به دليل نبودن پرواز به کرمان منتفى به نظر مى رسيد و آخرى هم رفتن به زاهدان و از آنجا سفر زمينى به بم که در حقيقت تنها راه ما بود، رفتيم به زاهدان و جاده ترانزيت مواد مخدر رو طى کرديم تا برسيم به بم، جاده ى عجيبى بود، يه جاده کفى که دو طرفش بيابون بود، تو راه کلى ماشين مى ديديم که با يه سرعت باور نکردنى از ما سبقت مى گرفتن و مى پيچيدن تو خاکى و مى رفتن سمت يک مسيرى که نمى شد فهميد کجاست، البته راننده اصرار داشت که ما نترسيم و مى گفت: اونا از ميون بر مى رن سمت زابل.

ولى خوب شايد اگر شما هم جاى ما بوديد و يه وانت مى ديديد که يه بلوچ با يه دوشکا پشتش نشسته باور نمى کرديد که داره از ميون بر مى ره سمت زابل و خطرى هم نداره، خلاصه ما حدوداى ساعت 10 شب با کلى ترس و لرز رسيديم به بم، البته بم که نه به ارگ جديد، يه بهشت کوچيک تو دل کوير، با سه چهار تا درياچه اى که اونقدر آب توش بود که حتما شک مى کردى که اينجا شماله يا جنوب؟ بار اولى نبود که ميومدم بم ولى خوب بار اولى بود که ميومدم ارگ جديد، چشم هام چهار تا شده بود، مگه مى شد باور کرد تو فاصله 14 کيلومترى از يه شهر ويرون يه شهرک باشه با اون همه امکانات، با سالن بيليارد، باشگاه اسب سواري، استخر و سونا، درياچه مصنوعى همراه با قايق سوارى و کلى امکاناتى که يه شهرک اشرافى مى تونه داشته باشه.

اون شب من و سه نفر ديگه رسما استخدام يک NGOى خارجى شديم و قرار بود روى يک پروژه چهار ماهه کار کنيم تحت عنوان توانمند سازى يا (Rehabilitation) پروژه ما قرار بود تو يه محله اجرا بشه، يه محله تو خود شهر که جزو اردوگاه ها و کمپ هاى مختلف هم نباشه، چون کمپ ها از يه امکانات حداقلى نسبت به خود شهر برخوردار بودن، يه امکانات شايد خيلى ساده حتى در حد حمام و دستشويي، آخه مى دونيد سوله هايى که دولت براى مردم محله هاى مختلف ساخته بود حمام و دستشويى هم نداشت يه اتاق 9 مترى يا نهايتا 12 مترى بود بدون هيچ امکانات خاصى.

فرداى شبى که رسيديم وارد محله اى شديم که قرار بود اين 4 ماه رو اونجا کار کنيم يه خيابون تو يه محله سيد طاهر الدين محمد به اسم سياه خونه از اسمش هم مى شد فهميد که بايد جاى عجيبى باشد ولى خوب خيلى هم طول نکشيد تا ما عمق فاجعه رو بفهميم سياه خونه بدترين محله ى شهر بود, يه محل درست نزديک ارگ قديم بم که مى گفتن از قبل از زلزله هم جزو فقير نشين ترين محله هاى شهر بوده. سياه خونه فقط فقير نبود، مثل همه جاهاى ديگر دنيا فقر با کلى آسيب ديگه همراه بود و خوب سياه خونه هم از اين آسيبها در امان نمونده بود. اعتياد و فحشا، اصلى ترين آسيبهايى بود که همراه با فقر گريبان مردم اين محله رو گرفته بود.

نمى شه جزء به جزء اتفاقاتى که تو اين چهار، پنج ماه افتاد رو شرح داد ولى شايد بد نباشد که بقيه هم يه مقدارى از اون رو بدونن. سياه خونه محله اى بود که به گفته پليسی که تو پاسگاه پشت محل کشيک بود، مواد توش آزاد بود، شايد براتون عجيب باشه، ولى وقتى يه روز ما براى جمع کردن مرد معتادی که داشت نفس هاى آخرش رو همون طور که گوشه خيابون افتاده بود مى کشيد، به پاسگاه نزديک محل مراجعه کرديم. مأمور کشيک پليس خيلى راحت بهمون گفت: تو بم مواد آزاده، بعد از زلزله به ما دستورى راجع به مواد ندادن، حقيقت قضيه اين بود، ظاهرا امنيت محله رو اسلحه هايى بايد حفظ مى کردن که گرد هروئين روشون نشسته بود. ماشين هاى پليسى که تو شهر پرسه مى زدن وقتى به اين محله مى رسيدن با يه سرعت باور نکردنى کل خيابونو طى مى کردن که مبادا خطرى تهديدشون کنه، البته بگذريم از اين که وضعيت مواد مخدر تو کل شهرهم خيلى بهتر از سياه خونه نبود. منقل ترياک مثل چاى هميشه تو هر خونه اى حاضر بود و به گفته خودشون ديگه جزو سنتشون شده بود، ولى خوب تو سياه خونه وضعيت يه کم فرق مى کرد، اونجا محله گرتى ها بود. مردم اون محله يه جورايى منفور به حساب مى اومدن. تو نزديک ترين مهد کودکى که تو اردوگاه نزديک سياه خونه بود با بچه هاى سياه خونه بازى نمى کردن شايد بد نباشد بدونين که حتى اون محله رو مثل خيلى محله هاى ديگر شهر تا اول تابستون يا حتى شايد يکي، دو ماه بعد از اون يعنى حداقل 7، 6 ماه بعد از زلزله آوار بردارى هم نکرده بودن، چادرها و کانکس هايى که تو فصل خرما پزون، بدون کولر واسه يه مرگ تدريجى جاى خيلى مناسبى بود، روى ويرونه خونه هاى قبلى و درست روى آوارها نصب شده بود.

کوچه هاى بن بست اين خيابون پر از آشغال بود، آشغال هايى که تنها سرگرمى بچه هاى محله شده بود، هيچ حمام و دستشويى عمومى اونجا وجود نداشت. البته يه دونه سر خيابون اصلى بود که خوب عموما درش قفل بود. و کليدش دست مأمورى که معلوم نبود از جانب کى مأمور شده در دستشويى عمومى رو تو طول روز ببنده، فاضلاب تمام جوب هاى محله رو برداشته بود، تو کانکس ها و چادرها هيچ کولرى نبود، مگر اينکه خود مردم آزاد خريده باشن يا اون قدر با برگه 20 دفترچه هاشون تو نوبت مونده باشن که ديگه دم دماى پخته شدنشون از گرما ، يه کولر ساده و کوچيک به دستشون برسه.

مردم سياه خونه، مردم عجيبى بودن. حقيقتش اينه که شغل اغلب مردم اون محل فروش مواد بود البته اگه خيلى خوش شانس بودن، چون تو بيشتر موارد خرده فروش خودش مصرف کننده هم مى شد و اون موقع تازه تجارتش مى شد تجارتى بدون ارزش افزوده که مانده اش خرج مصرف شخصى خودش مى شد. محله پر بود از مردا و زنهاى که صبح تا شب مى کشيدن و مى فروختن و بچه هايى که تو دست و پاشون وول مى زدن و گاهى حتى شاهد خود زنى هاى پدر و مادرى بودن که از کشيدن مواد ارضا نشده. هر روز عصر از حدوداى غروب که هوا به سمت تاريکى مى رفت، فعاليت اقتصادى محله شروع مى شد، اگه يه کمى تو خيابون قدم مى زدى خيلى راحت مردا و زنهايى و حتى بچه هايى رو مى ديدى که با يه سينى هروئين جلوى چادرهاشون نشستن و دارن اونا رو تو بسته هايى با مثقال ها و گرم هاى متفاوت بسته بندى مى کنن ، آخه ، خوب نبود مشترى که مى ياد زياد معطل مواد بشه، تو خود محل چادرهايى بود که اگه يه کمى سرکيسه رو شل مى کردى و به جاى 500 تومن که پول يه بسته هروئين بود 600 تومن مى دادى مى تونستى بشينى توش و با خيال راحت بکشى و برى.

اجاره اين چادرها عموما شغل فاحشه هايى بود که ديگه پير شده بودن و تنها راه نون خوردنشون اجاره دادن چادرهاشون واسه کشيدن گرت بود. تو محله هيچ کس ابايى از معتاد يا فروشنده بودنش نداشت حتى بچه هاى کوچيک هم خيلى راحت از مواد مخدر و قيمتش و آدم هايى که واسه خريد مواد ميومدن و مى رفتن حرف مى زدن. به قول يکى از همکارامون: تو سياه خونه همه آزاد بودن، آزادى منفي، مى خريدند و مى فروختند، مصرف کننده به علامت استاندارد و تاريخ انقضاء احتياجى نداشت، چادر پر دود براى اطمينان از اثربخشى کالا ، کافى بود.

چند ماه تو اون شهر و اون محله موندن کافى بود که چيزهايى رو بفهمى و لمس کنى که شايد خيلى ها تو کابوسشون هم نمى ديدن. يه روز که براى کمک به لودر و گريدرى که براى آوار بردارى محل آورده بوديم يه کارگر از سر ميدون بيرون شهر سوار کرديم و به محله برديم تازه فهميدم که مردم سياه خونه، نسبت به خيلى جاهاى ديگه پيشرفته و مدرنن . وقتى تو راه از کارگرى که اسمش عبدالله بود پرسيدم چند سالته ؟ فقط نگام کرد و فهميدم که سن يا سال هيچ معنى براش نداره، البته اين رو موقعى فهميدم که گفت يه بچه داره و وقتى ازش پرسيدم که بچه ات چند سالشه؟ با تعجب نگام کرد وشونه اى بالا انداخت که يعنى نمى دونم و بعد با يه لهجه اى که سخت مى شد فهميد گفته بچه ام کوچيکييه. باور نکردنى بود، سال هيچ معنى واسش نداشت، آدم ها بر مبناى سايز تقسيم بندى مى شدند، آدم هاى کوچيک، متوسط و بزرگ. وقتى عبدالله گفت توى يه ده او ور نيک شهر که در نزديکى ايرانشهر زندگى مى کنه و تو دهشون فقط چند ساله ( شايد 5 يا 6 سال ) که ماشين رو ديدن او هم به طور اتفاقي، از تعجب شاخ درآوردم، مگه مى شه باور کرد، يه دهى که چهار ساله معلم توش رفته، دهى که مردمش 5 يا 6 ساله که ماشين رو ديدن اونم تازه اتفاقى تو همون کشوريه که منم دارم زندگى مى کنم.

وقتى نهار براى عبدالله ساندويچ برديم و بعد از خوردن چند تا لقمه بالا آورد و ديگه دست به ساندويچ نزد تعجبم به نهايت رسيد، معده عبدالله چيزى به جز نون و ماست رو قبول نمى کرد، آخه شوخى نيست اون تو همه زندگيش فقط غذاهاى اين شکلى خورده بود، ساندويچ و تن ماهى و کباب و خيلى چيزهاى ديگر براى عبدالله طعم هاى ناشناخته اى بود که خوب طبعا نمى تونست هضمش کنه. عبدالله متولد 1358 بود و تو اين همه سال با هيچ کدوم از اين طعم ها، ماشين ها ، تکنولوژى ها و … مواجه نشده بود، انگار عبدالله از يه کره ديگه اومده بود.

تو اين شهر همه چيز عجيب بود اونقدر که داشتيم به تعجبهاى هر روزمون عادت مى کرديم. تعجب از چادرهاى بدون کولر رو ويرونه خونه هايى که آوار بردارى نشده بود، تعجب از بچه هاى کوچيک پا برهنه اى که تفريحشون بازى تو آشغالا و جوبهاى فاضلاب بود، تعجب از دود گرت، مردايى که کل فعاليتشون فروختن و کشيدن مواد بو ، زنهايى که اگه خيلى شانس داشتن و فاحشه نشده بودن بهترين روزهاى زندگيشون رو تو بطالت محض زير ستم هاى پدرها و شوهرها و برادرهاشون طى مى کردن، تعجب از عبدالله که تا حالا ساندويچ نخورده بود، پليسى که مى گفت تو بم مواد آزاده، پزشک متخصص ترک اعتيادى که خودش معتاد بود ، و تعجب از شهرى که هنوز هيچ خونه اى توش ساخته نشده بود، همه چيز داشت تعجبمون رو به عادت تبديل مى کرد.

درست مثل من که هنوز شبيه بهار 83 ام مثل من که هنوز فکر می کنم بايد کاری کرد.

دلارام على

بهار 84

گشتی در خبرها، ۲۰ تیر

جادی — Wed, 11 Jul 2007 18:57:56 +0000

زنستان: پیامد احکام «دلارام علی» و «عالیه اقدام دوست»: ابهام در جنبش زنان

جادی — Wed, 11 Jul 2007 18:37:24 +0000

روز گذشته، یازدهم تیرماه، اعلام نامنتظر احکام سنگین «حبس» و «شلاق» در مورد فعالان جنبش زنان (دلارام علی و عالیه اقدام دوست) تقریبا همه را بهت زده و غافلگیر کرده است. دلارام علی، دختر جوان 24 ساله که در تجمع قانونی و مسالمت آمیز 22 خرداد میدان هفت تیر پس از آن که در وسط میدان مورد ضرب و شتم قرار گرفت و به آن وضع فجیع روی آسفالت خیابان کشیده شد (که به شکستگی دست اش نیز انجامید) به همراه هفتاد تن دیگر به زندان اوین منتقل شد. وی پس از سه روز، با قرار وثیقه آزاد و سرانجام در دادگاه انقلاب به 2 سال و یک ماه حبس قطعی و 10 ضربه شلاق محکوم شد.